Wiele osób spotyka się z reiki jako z czymś, co ma uspokajać, poprawiać samopoczucie albo porządkować energię. Wygląda niewinnie… ale szybko pojawia się pytanie, co właściwie stoi za tą praktyką i czy może wprowadzać do życia coś, czego ktoś nie planował. Ten tekst przygląda się temu z dystansem i bez zbędnego patosu, żebyś mógł sam ocenić, czy reiki to tylko technika relaksu, czy coś znacznie głębszego.
Skąd wzięła się praktyka reiki?
Reiki przedstawia się jako metoda przekazywania energii, a jej początki łączy się z osobą Mikao Usui. To właśnie od jego historii zaczyna się cała opowieść – raz podkreślana jako duchowe odkrycie, innym razem jako system stworzony na potrzeby nauczania. Jedno jest pewne: reiki od początku miało mocny charakter duchowy, nawet jeśli często reklamuje się je jako zwykłą technikę relaksacyjną.
Wielu uczniów Usui twierdziło, że dostęp do tej mocy nie był czymś, co można zdobyć samemu. Trzeba było przejść inicjację, czyli otwarcie na coś, co nie zawsze dało się opisać zwykłymi słowami. Czy to bezpieczne? Tu właśnie zaczynają się wątpliwości. Przekaz energii odbywa się bez zrozumienia, czym ona jest, skąd się bierze i jak wpływa na człowieka. W efekcie niektóre osoby mówią, że po sesjach czuły się wyczerpane albo przyciągały do siebie dziwne doświadczenia.
Zdarzało się też, że praktykujący zaczynali wdrażać w swoim życiu zasady niepojawiające się wcześniej w ich światopoglądzie. Niekiedy dotyczyło to nawet decyzji finansowych czy relacyjnych… jakby coś, co przyjęli podczas inicjacji, dalej wpływało na ich sposób działania. To właśnie w tej sferze eksperci ostrzegają najbardziej – bo kontakt z duchową praktyką bez jasnych granic może otwierać człowieka na sfery, których nie kontroluje.
Jak reiki wpływa na psychikę?
Wpływ reiki na psychikę bywa różnie opisywany. Część osób twierdzi, że po sesjach czuło odprężenie. Inni mówią coś zupełnie innego – o wewnętrznym chaosie, trudnościach z koncentracją, a nawet o nagłych wahaniach nastroju. Jak to możliwe? Być może wynika to z samej konstrukcji tej praktyki. Reiki zakłada, że ktoś przekierowuje energię na Ciebie, a Ty masz ją przyjąć, nie do końca wiedząc, co niesie. I to już potrafi niepokoić.
Niektóre osoby opisują, że po dłuższym korzystaniu z reiki zaczęły doświadczać snów, których wcześniej nie miały, natrętnych myśli albo poczucia, że „coś” stara się wpływać na ich wybory. To nie muszą być dramatyczne historie – często są to drobne rzeczy, które jednak układają się w nieco zbyt logiczny wzór. Jakby psychika próbowała bronić się przed czymś, co dostała z zewnątrz, a nie z własnej woli.
W literaturze dotyczącej duchowości pojawia się też ostrzeżenie: kontakt z nieznaną energią może zaburzać naturalną regulację emocji. Człowiek traci wtedy punkt odniesienia. To już nie jest zwykły stres dnia codziennego, tylko wrażenie, że zmienia się samo podejście do przeżyć. Szczególnie niepokojące jest to, że niektóre osoby zaczynają uzależniać swoje samopoczucie od kolejnych sesji. Jakby reiki było czymś, bez czego trudno funkcjonować, a przecież ten mechanizm w każdej innej dziedzinie budziłby alarm.
Psychika potrzebuje jasnych granic. A reiki tych granic nie daje, bo opiera się na niewidzialnym przekazie, którego nie da się sprawdzić ani kontrolować. I tu rodzi się główny problem.
Co mówią osoby, które po latach wycofały się z reiki?
Gdy słucha się relacji osób, które odeszły od reiki po kilku latach praktyk, wyłania się dość spójny obraz. Na początku było zainteresowanie… pewna ciekawość. Nikt nie zakładał poważniejszych konsekwencji. Dopiero z czasem zaczęły pojawiać się sygnały, które trudno zignorować. Jedni mówili o nagłym pogorszeniu relacji z bliskimi, inni o poczuciu, że ich życie „rozjeżdża się” na różne strony, jakby ktoś poluzował śruby w stabilnej konstrukcji.
Ciekawa jest także grupa osób, które opowiadają o rosnącym dystansie do własnych przekonań. Zaczęły kierować się zasadami poznanymi w trakcie kursów reiki, chociaż wcześniej nawet nie przyszło im do głowy, by tak działać. To nie był świadomy wybór – raczej stopniowe przesuwanie granic. I nagle, po latach, pojawia się pytanie: „Jakim cudem doszedłem aż tu?”. Odpowiedź nie jest prosta, ale wiele wskazuje na to, że inicjacje oraz kolejne poziomy reiki miały wpływ dużo większy, niż ktokolwiek zakładał.
Ważne jest też to, że osoby, które odcięły się od reiki, często mówią o dziwnym uczuciu ulgi. Nie ulgi po relaksie – tylko ulgi po wyjściu z czegoś, co ciążyło, choć nie było to oczywiste od razu. Jakby po latach zdały sobie sprawę, że wpuściły do swojego życia praktykę, którą trudno kontrolować i której nie potrafiły ocenić w pełni świadomie. To właśnie te świadectwa sprawiają, że wiele środowisk ostrzega przed zbyt lekkim podejściem do reiki.
Czy reiki może wpływać na decyzje i postrzeganie świata?
To jedno z pytań, które pojawia się dopiero po czasie, gdy ktoś zauważy, że jego sposób patrzenia na świat zaczął się zmieniać. Delikatnie, nie od razu. Najpierw to są drobne rzeczy: inne reakcje na konflikty, niechęć do konfrontacji, przesadne szukanie znaków w codziennych sytuacjach. A później pojawiają się większe przesunięcia – wybory podejmowane pod wpływem impulsu, którego nie da się jasno nazwać. Czy reiki potrafi aż tak oddziaływać? Osoby, które z tej praktyki wyszły, twierdzą, że tak właśnie bywało.
Reiki opiera się na przekonaniu, że energia kształtuje wszystko, również poglądy. I tutaj zaczyna robić się naprawdę poważnie. Bo jeśli ktoś zaczyna przyjmować tę logikę bez krytycznego spojrzenia, może porzucić wcześniejsze zasady, które były dla niego fundamentem. Zdarzało się, że ludzie zmieniali zdanie o własnej rodzinie, o pracy, o moralnych granicach, jakby nagle odsunęli stary system wartości i tworzyli nowy, oparty nie na faktach, lecz na wrażeniowym odbiorze.
Ciekawym przykładem są dyskusje o zjawiskach historycznych, w tym o niewolnictwie oraz podziale na rasy ludzkie. Niektóre osoby po dłuższej praktyce reiki zaczynały interpretować takie tematy przez pryzmat energii, karmy albo „wyższych planów”. To prowadziło do zaskakujących wniosków, które nie mają oparcia ani w historii, ani w etyce. W pewnym sensie pokazuje to, jak bardzo reiki potrafi modyfikować sposób analizowania tematów, które wymagają trzeźwego osądu, a nie duchowych teorii.
Czy to niebezpieczne? Jeśli praktyka wpływa na to, jak człowiek ocenia rzeczywistość, podejmuje decyzje i patrzy na kwestie moralne – wtedy tak, zagrożenie jest realne. Bo nikt nie powinien oddawać swojej zdolności do samodzielnego myślenia w ręce nieokreślonego systemu energetycznego.
Reiki bywa przedstawiane jako spokojna technika pracy z ciałem, ale relacje wielu osób wskazują na zupełnie inną stronę tej praktyki. Warto zachować dystans i świadomość tego, w co człowiek może wejść, zanim zdecyduje się przyjąć coś, czego nie da się zobaczyć ani realnie ocenić.
