Troska o własne zdrowie to bardzo ważny element dbania o siebie. Motywuje nas do proaktywnego monitorowania własnej kondycji zdrowotnej. Niekiedy zdarza się, że przeradza się ona w nieuzasadniony, stały i obsesyjny lęk o własny stan zdrowia. Jeśli takie obawy towarzyszą nam przez dłuższy okres, nie mając realnego odzwierciedlenia w dokumentacji medycznej, może wskazywać to na hipochondrię.
Czym jest hipochondria?
Hipochondria to zaburzenie nerwicowe, które objawia się stałym niepokojem, iż posiadamy szereg niezdiagnozowanych dolegliwości. Schorzenie ma charakter psychosomatyczny, co zaburza prawidłowe odczytywanie normalnych sygnałów wysyłanych przez ciało. Zwykłe kichnięcie czy ból głowy bywają wtedy traktowane jako oznaki bliżej nieokreślonych chorób.
Pacjent cierpiący na hipochondrię, wbrew pozytywnym wynikom badań czy opinii lekarzy, ulega własnym osądom i wątpliwościom. Stale analizuje swoje samopoczucie, poszukując dowodów na nie wykryte schorzenia. Przykładowo, towarzyszący hipochondrii stres, który niekiedy objawia się bólem czy uczuciem ciężkości w klatce piersiowej, może być mylnie odbierany za kolejną przypadłość, co w następstwie napędza chorego w błędne koło zamartwiania.
Źródła choroby
Występowanie tego schorzenia może mieć różne pochodzenie. W jednym przypadku powodem będą inne zaburzenia jak m.in.: długotrwały stres, nerwica natręctw, stany lękowe czy depresja. Z drugiej strony, może wynikać ono z zewnętrznych czynników, takich jak nadopiekuńczy rodzice, traumatyczne wydarzenie (zwykle związane z poważnie przebytą chorobą/hospitalizacją) czy nawet śmierć kogoś bliskiego. Czasem, jest to połączenie tych czynników naraz, co dodatkowo może potęgować przebieg choroby.
Jak właściwie zdiagnozować hipochondryka?
Zdiagnozowanie hipochondryka (tj. osoby cierpiącej na hipochondrię) bywa bardzo trudne, ponieważ wymaga dużej pracy na podłożu medyczym i psychologiczny. Pacjent mający skłonność do nadinterpretowania i wyolbrzymia symptomów, utrudnia rozpoznanie ewentualnych chorób.
Najważniejszym elementem w procesie diagnozy jest przeprowadzenie szeregu badań, wykluczających jakiekolwiek schorzenia na poziomie fizycznym. Jeśli lekarz prowadzący ma pewność popartą odpowiednimi wynikami, powinien przekierować pacjenta do rozpoznania na poziomie psychologicznym.
Jak leczyć hipochondrię?
Leczenie hipochondrii opiera się w głównej mierze na psychoterapii, bardzo często przeprowadzanej w nurcie poznawczo-behawioralnym. Wizyta u lekarza psychiatry czy psychologa, jest niezbędnym krokiem do postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Ze względu na to, iż hipochondria jest schorzeniem natury psychologicznej, nie wyklucza się również zastosowania środków farmakologicznych, stosowanych w przypadku leczenia innych zaburzeń z tej samej rodziny, takich jak depresja czy stany lękowe.
